Το Τριακοστό Πρώτο

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΠΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΜΕΝΟΥΣ: 

Keep Calm And Listen To Radiohead. 

Η μουσική βοηθάει πάντα. Πάντα κάποιος έχει γράψει κάτι για σένα με μουσική επένδυση του γούστου σου. Για το δικό μου γούστο λοιπόν Radiohead σήμερα. Για αύριο θα δείξει. Ακολουθεί μια υποτυπώδης λίστα για όσους έχουν ίδια γούστα. 

http://www.youtube.com/watch?v=V1HM7t1z9D8

http://www.youtube.com/watch?feature=endscreen&v=zbjMEUmwp2o&NR=1

http://www.youtube.com/watch?v=tejkhFyjoGE

http://www.youtube.com/watch?v=G_-Spe_Oz3c

http://www.youtube.com/watch?v=dvBPCm25z4I

http://www.youtube.com/watch?v=jNQ8pstfXio

Το Τριακοστό

Ξεκινήσαμε τις διακοπές με τις καλύτερες διαθέσεις, με έναν σάκο τεράστιο που φορτώθηκε στους δικούς του ώμους. Κάναμε, ή μάλλον ας είμαι ειλικρινής, έκανα το λάθος και κατεβήκαμε αλλού. Λίγα χιλιόμετρα μόνο μακριά από εκεί που θα έπρεπε να βρισκόμαστε.  Τραγικά εκείνα τα λίγα χιλιόμετρα. Αλλά εγώ πέρασα καλά. Και ας μας ζάλιζε ο ήλιος ατέλειωτα πάνω στο κεφάλι μας. Απολαυστική του γκρίνια. 

Πατούσια εδώ.
Πατούσια παραπέρα.

Δεν ήταν πολλές οι μέρες των διακοπών μας. Ήταν λίγες αλλά γεμάτες, χωρίς να έχουν στην ουσία τίποτα. Είχαν βόλτες στο διπλανό χωριό, καφέ και τάβλι. Πάντα με νικούσε και μάλιστα εξευτελιστικά.  Είχε βουτιές στη θάλασσα, για μένα πρωινές, γι' αυτόν μεσημεριανές, γιατί ο ύπνος τον κάλυπτε βαρύς και ατελείωτος. Είχε ένα βράδυ στην παραλία  με φωτιά και παρέα. Παρέα που άλλοι κοιμήθηκαν αστεία εκεί στον κύκλο, άλλοι το έριξαν στην κουβέντα, άλλοι στα φιλιά. Εγώ καθόμουν στην παγωμένη από τη νύχτα άμμο, με εσένα στην αγκαλιά μου. Πατούσια που καίγονταν δίπλα στη φωτιά. Βράδυ που ξημέρωσε με ζήλιες και νευράκια. Και ήταν δικός μου για πάντα εκείνο το ξημέρωμα. Γυρνούσαμε στο σπίτι και βλέπαμε δεξιά το φεγγάρι και αριστερά τον ήλιο να ανατέλει. Κουβαλούσαμε λάβαρα τα παρατημένα καλλίγραμμα ξύλα της παραλίας. Όμορφες περιγραφές και νωχελικές λέξεις. 

Και ήταν μια πραγματική στιγμή εκεί στο μπαλκονάκι. Είχαμε ξεμείνει σπίτι περιμένοντας τους υπόλοιπους να τελειώσουν από τις δουλειές. Κοιτούσε αδιάφορα προς τα πάνω στον ουρανό και το αμπέλι είχε μπλεχτεί στις πετσέτες μας. Κάπνιζε παθιασμένα, πιέζοντας το τσιγάρο ανάμεσα στα χείλη. Μιλούσε παθιασμένα, αφήνοντας τις λέξεις να βγαίνουν με άνεση επιπλέοντας στα νοήματά τους. Ναι, τα νοήματα όλων αυτών των συζητήσεων επιπλέουν στην επιφάνεια των σκέψεων εκείνες τις στιγμές, ώσπου βυθίζονται και δεν μπορείς να τις επαναφέρεις με τίποτα ξανά πάνω. 

Εκείνες οι διακοπές είχαν πολλά βλέμματα συνεννόησης. Βλέμματα του ξέρω τι σκέφτεσαι, και εγώ ακριβώς το ίδιο έχω στο μυαλό μου. Είχαν και τον τελικό αποχαιρετισμό γιατί αλλού πήγα εγώ και αλλού επέστρεψε αυτός. 

[Οcean.of.Love.by.Chalermphol.Harnchakkham]

Αυτές οι διακοπές δεν έχουν στην ουσία διακοπές. Έχουν την πραγματικότητα αυτής της πόλης. Έχουν μετρημένες στιγμές. Μπερδεμένες βόλτες. Το καλοκαίρι αυτό μας τσακίζει στα κύματα του. Μερικές στιγμές, γιατί να το κρύψω, δε μ΄ αφήνουν να αναπνεύσω αυτά τα κύματα. Έχω κάποιον να με πατάει μέχρι να μου τελειώσει ο αέρας. Μόνο που όταν το ξανασκέφτομαι, μόνη μου πιέζομαι να φτάσω εκεί κάτω, αυτός ο άλλος απλά με παρέσυρε στα βαθιά. Και ήρθε μετά ο δικός μου φόβος να με πείσει ότι μόνο αν αφεθώ να βυθιστώ θα βρω μια λύση.

Τώρα δεν υπάρχουν βλέμματα συνεννόησης. Ή απλά εγώ τα βλέπω όλα θολά για να καταλάβω κάτι τέτοιο. 

Αλλά που και που ξαπλώνουμε εκεί στην αμμουδιά και χαλαρώνουμε με τον ήχο της θάλασσας. Καθαρίζει ο αέρας εκείνες τις στιγμές. Παίρνω μια βαθιά ανάσα για να έχω και για αργότερα. 

Το Εικοστό Ένατο

Αυτές οι τάσεις φυγής που πιάνουν τους πάντες είναι πράγμα ανεξήγητο και ελκυστικό. Τρομακτικό όταν χαρακτηρίζει τα αγαπημένα σου πρόσωπα και ξαφνικά μένεις εσύ στην απ' έξω, να αναρωτιέσαι τι και πώς, τι στάση να κρατήσεις. Μια φίλη μου λέει, ότι το να σηκωθείς και να φύγεις, αφήνοντας καταστάσεις να αιωρούνται στον αέρα του γυρισμού, είναι απλά απολύτως ηλίθιο, γιατί αποφεύγεις μόνο την αντιμετώπισή τους. Και στο κάτω κάτω δε γίνεται να είσαι αλλού συνεχώς, κάποια στιγμή, θα βρεθεί ο δικός σου κόμπος στο χτένι των άλλων και το μπλέξιμο θα έχει άλλη μορφή. Από τη μία βέβαια δίνεις χρόνο στον εαυτό σου να αποστασιοποιηθεί, να ηρεμήσει, να σκεφτεί και να δει τα πράγματα καθαρότερα και από διαφορετικές οπτικές. 

Όπως και να έχει, εγώ θεωρώ καλύτερο να ξεμπερδεύεις με τις συγχύσεις μια ώρα αρχύτερα. Μόνο στον εαυτό σου, εκεί μπορείς να δώσεις όσο χρόνο θέλεις. 

Για να αναφερθούμε και σε άλλα πιο καθημερινά θέματα, η ζέστη δε λέει να μειωθεί. Το βράδυ το αεράκι που σκάει από το παράθυρο σε ηρεμεί όσο τίποτα άλλο. Και εδώ κάπου κολλάνε οι τάσεις φυγής, όχι από καταστάσεις και τέτοια, αλλά από την κλασική πλέον καλοκαιρινή καθημερινότητα στην πόλη αυτή. Γι΄αυτό και μετράω τις μέρες για να πάω εκεί και να χαλαρώσω. Γλυκιά μου αγαπημένη θάλασσα.

 "Θάλασσα μου, αιώνια μάνα

στάχτη απ' τη ζωή τη ρουφιάνα

ρίχνω στη βαθιά σου αγκαλιά

βγάλε με σε κάποια στεριά σου

φόρεσε μου αν θες τα καλά σου

δώσ' μου μια ευχή γι' άλλη αρχή"

Που λέει και ο αγαπητός Λεωνίδας. *

Μια βδομάδα και κάτι έμεινε και ησυχία. Όχι σκέψεις, ή μάλλον σκέψεις ναι, το δέχομαι, αλλά όχι άλλα νέα. Ηρεμία. Θάλασσα και δουλίτσες μόνο εκεί. Δε θέλω εξόδους τρελές, μόνο να κάθομαι το βραδάκι στα κύματα εκεί μαζί με τη Μ. με συζήτηση και τσιγάρο. Θέλω την παραλία χωρίς φασαρία και μουσική απαίσια από το χ μπιτσόμπαρο. Ναι, έτσι θέλω αυτές τις διακοπές. Με τον εαυτό μου και λίγα άτομα γύρω μου. Με ένα βιβλίο κάτω από την ομπρέλα και άδειο το κεφάλι από σκέψεις περίσσιες. Έτσι πρέπει να είναι αυτό το καλοκαίρι. Και ελπίζω τουλάχιστον εκείνες οι πέντε ημέρες να είναι. Καληνυχτώ σας. 

Go Somewhere! But, WHERE?

*Στίχοι από το τραγούδι "δυο ώρες μείνανε μόνο" του Λεωνίδα Μπαλάφα: http://www.youtube.com/watch?v=jJhy940ClZA

Το Εικοστό Όγδοο

Γέλασα απίστευτα με αυτή τη φωτογραφία. Την πέτυχα στο facebook από ένα "φίλο"  "φίλου". Την έκλεψα λοιπόν. Γιατί κάθε βράδυ, εδικά όταν αργώ να ξαπλώσω, κάνω την ίδια ακριβώς σκέψη. 

Γιατί δεν ήρθα νωρίτερα στο κρεβάτι μου;

Το Εικοστό Έβδομο

Για την αλήθεια.

why do you look so sad?

Πρέπει να γίνει ένα αφιέρωμα στην αλήθεια.

Η αλήθεια πονάει. Πονάει όταν την λες στον εαυτό σου, όταν πρέπει να την πεις στους άλλους, όταν την ακούς από τους άλλους.  Η αλήθεια μπορεί να έρθει και να ισοπεδώσει όσα μέχρι τώρα θεωρούσες αλήθεια. Τόση μεγάλη ισχύ έχει. Να κάνει τη μέχρι τώρα αλήθεια να μετατραπεί σε ψέμα. Την αλήθεια όπως την βλέπεις εσύ μπορεί να έρθει κάποιος και να στην καμουφλάρει σαν πλαστή και να σου πλασάρει το νέο της μοντέλο. Κατασκευασμένη αλήθεια του άλλου.

Αλήθεια που σε χαστουκίζει απότομα. Αλήθεια αδιανόητη για να είναι αληθινή. 

Είναι άνθρωποι που μοιράστηκες μαζί τους αλήθειες. Φουσκωτές μέσα στο τότε ψέμα τους. Άνθρωποι που νόμιζες ότι σου έλεγαν αλήθεια. Αλήθειες που εμπιστεύτηκες και διαδόθηκαν σαν ψέματα σε άλλους που δεν άγγιξαν καν την αρχική τους μορφή. 

Είναι η αλήθεια της στιγμής. Μια αλήθεια που κανείς δεν μπορεί να στην πάρει. Είναι αλήθειες που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει εκτός από εκείνον που τις μοιράστηκες κατά τη δημιουργία τους. Οι αλήθειες αυτές μπορούν να συσπαστούν, να ραγίσουν και να μοιάζουν αρχικά ετοιμόρροπες. Αλήθειες δυνατές όπως η στιγμή της παραγωγής τους. Και αυτές οι τελευταίες αποδεικνύονται οι πιο αληθινές, γιατί παραμένουν ατόφιες παρά τα νέα δεδομένα. 

I woke up and one of us was crying

...

You said young girl I do believe you're dying

...

The truth can't hurt you it's just like the dark

It scares you witless
But in time you see things clear and stark

...

http://www.lyricsfreak.com/e/elvis+costello/i+want+you_20047601.html

Το Εικοστό Έκτο

Και εγώ κοίταζα τα φυλλώματα των πλατανιών εκεί πάνω στο θέατρο. Με ένα φεγγάρι τεράστιο να κρέμεται στ' αριστερά μου. Τίποτα παραπάνω μέσα μου, τίποτα λιγότερο. Και  όσα γράφω τα σβήνω. Τίποτα δεν υπάρχει παραπάνω. Τίποτα δεν είναι αρκετό για να ειπωθεί. Πάντα οι άλλοι λένε καλύτερα όσα εσύ κλειδώνεις μέσα σου. Γύριζε στο κεφάλι μου αυτό το τραγούδι, δεν ξέρω πως κόλλησαν στο μυαλό μου αυτοί οι στίχοι. Στίχοι που ποτέ δε γνώριζα ότι τους ήξερα. Δε θυμάμαι καν πότε το άκουσα. "Τ' άστρα το ρίξαν στα ζάρια, γι' αυτό ακούς βρισιές στον ύπνο τα βράδια, ο πόνος είναι εδώ για να μου πει, δεν είσαι τίποτα ξεχωριστό."

Θανάσης Παπακωνσταντίνου λοιπόν. Για καληνύχτα σήμερα. 

Το Εικοστό Πέμπτο

Δε θα κρυφτώ από κανέναν. Το μυαλό μου έχει κολλήσει σε συγκεκριμένες σκέψεις, αλλά εγώ θα επαναστατήσω. Όταν  οργή και θλίψη έχουν μπλεχτεί τόσο βαθιά μέσα σου, δε βρίσκεις την άκρη. Έτσι λοιπόν, η οργή με κρατάει από το χέρι και μου δίνει δύναμη να αναφερθώ σε γεγονότα πριν της χθεσινής ημέρας. 

To Σάββατο ξύπνησα στις 7 το πρωί. Και αυτό το άγχος, το δημιουργικό, με σήκωσε από το κρεβάτι αμέσως. Περπάτησα τα δύο χιλιόμετρα μέχρι το μέρος της συνάντησής μας έχοντας στο μυαλό μου ότι τα βήματα εκείνα, αποτελούν μια μυστική χορογραφία. Ανάμεσα σε εμένα και στις σκέψεις μου. Ήταν μια μέρα περίεργη. Και τώρα τα βλέπω τα πράγματα ακόμη πιο περίεργα. Σαν οι εικόνες να έρχονται στο μυαλό μου ξεβαμμένες, θολές. Θολές οι πρόβες που κάναμε όλη μέρα. Σε ένα ξέφωτο κάπου μέσα σε ένα πυκνό δάσος του Ολύμπου. Η μυρωδιά εκείνη μου έρχεται με ευκολία και τώρα. Κάτι ανάμεσα στην υγρή μυρωδιά του χώματος, του πεύκου και της ρίγανης. Πρόβες μέσα στον ήλιο και κατακόκκινη πλάτη να σε καίει. Παραμύθια και ιστορίες μέσα στο δάσος. Νεύρα και γκρίνιες. Άγχος και πίεση. Ένας πανικός για το τι θα κάνουμε τελικά. Η κυρία της εξουσίας μας έφτανε στα άκρα. Αλλά τώρα το βλέπω ότι ήταν για καλό. Ήταν τόσο έντονο. Αυτή η δύναμη που έπαιρνες από τα γυμνά πόδια πάνω στο γρασίδι και από την πέτρινη σκηνή. Τα τσιμπήματα στην πλάτη από τα ξερά χόρτα και τα μάτια μισόκλειστα για την αντηλιά. 

Και όταν έφτανε εκείνη η ώρα που θα έβγαινες μπροστά στον κόσμο, νόμιζες πως η αναπνοή σου θα σταματήσει, αλλά η καρδιά σου θα βγει από το στήθος, ξέφρενη θα σε παρατήσει. Και όντως κάτι τέτοιο έγινε. Η αναπνοή σου ξεχάστηκε, η καρδιά σου έδινε ξέφρενη το ρυθμό των κινήσεών σου. Πεταγόσουν στον αέρα σαν νεκρό σώμα και σωριαζόσουν στο πάτωμα με το στήθος να υπενθυμίζει ότι υπάρχει ακόμη ζωή. Δεν υπήρχε κόσμος μπροστά, ούτε δίπλα, ούτε παραπέρα. Δεν υπήρχαν σκέψεις στο κεφάλι σου. Ούτε η καθηγήτρια δίπλα σου για να σε κρίνει. Υπήρχαν μόνο τα χέρια και τα πόδια σου, ο λαιμός και η πλάτη σου, που ήξεραν ακριβώς που έπρεπε να πάνε και τι να κάνουν, για να τελειώσει όλο αυτό, και να πεις ότι είσαι ευχαριστημένη με τον εαυτό σου. 

Μια μέρα γεμάτη κούραση. Μια μέρα κατάφερε να αφήσει το συναίσθημα του ξένου έξω και να υπάρχει ξαφνικά οικειότητα ανάμεσά μας. Επιτέλους. Αυτό χρειαζόταν. Αυτό έπρεπε να γίνει. Να ξεπεραστούν τα σύνορα που είχαμε βάλει γεμάτες ανασφάλεια όλες. Κούραση γλυκιά ήταν. Κούραση που σε αφήνει να κοιμηθείς χαμογελαστή. Γεγονότα που σε γέμισαν και είπες ότι κάπως έτσι αρχίζει αυτό το καλοκαίρι. Τέλεια. Τέλεια αρχίζει αυτό το καλοκαίρι. 

Το βράδυ στο σπίτι, μια ματιά τριγύρω για το τελευταίο βράδυ εκεί για φέτος. Την επομένη, έτρεξες να ξεκινήσεις γρήγορα να πας στο πατρικό σου. Να συναντήσεις και να μοιραστείς. Και έφτασες και όλα ήδη είναι διαφορετικά. Τίποτα δεν έχει μείνει ίδιο. 

υ.γ. Τα δύο βίντεο είναι δύο από τα μουσικά κομμάτια που χρησιμοποιήσαμε στην παράστασή μας. Και τα δύο με ανατριχιάζουν αλλά το δεύτερο, ξεσηκώνει το σώμα να κινηθεί, χωρίς καμία λογική και συναίσθηση του τι συμβαίνει μέσα στην ψυχή μου.