Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Το Ένατο

Σήμερα 18 του μηνός. O έρωτας αναγκαστικά σ' έστησε άξονα της ζωής μου όμως άξονα τεθλασμένο, ασυνάρτητο κι ετοιμόρροπο. Το σπίτι δε με χωρά, ούτε η πόλη, ούτε η γη όλη. Και δεν παίρνω τηλέφωνο. Δεν παραδέχομαι την αδυναμία μου, ο κουρελιάρης εγωισμός κρατάει σφιχτά τα κεκτημένα του κουρέλια. Τίποτα δε θέλω να χάσω, ούτε καν τα λάθη μου, ούτε καν την αποτυχία μου.
 Αν δεν μπορείς να κερδίσεις του ζητούμενο, προχώρα στο αντίθετό του, είναι ο άλλος δρόμος. Την αρετή περισσότερο την εκτιμούν οι χαρακτήρες με πάθη, τη μοναξιά εκείνοι που λαχταρούν την παρέα των άλλων και τη σιωπή όσοι έχουν τα σπουδαιότερα να πουν. Γι' αυτό και εγώ θα σε γυρέψω μακριά σου. Γι αυτό και εγώ τώρα διψώ να βουτηχτώ στη μοναξιά μου, στον πιο δικό μου τόπο. 
Τόπος χτισμένος όμως σε μνήμες και μνήμες που αγωνίζομαι να γκρεμίσω και να δραπετεύσω από αυτές . Οι μνήμες μου αντιστέκονται, αγωνίζομαι να τις ελέγξω να τις γνωρίσω. Προχωρώ μέσα σ' ένα πυκνό δάσος από μνήμες χωρίς πυξίδα.  Αυτές γλιστρούν αλλάζουν πρόσωπα, προβάλουν νέα κεφάλια Λερναίας Ύδρας. Το πιο απίθανο καταφέρνει να γίνει συνειρμός σε ότι πίστευα αποξεχασμένο και το σέρνει έξω. Η μνήμη του μυαλού μεταμορφώνεται σε μνήμη της καρδιάς, η μνήμη της καρδιάς σε μνήμη του κορμιού και πάλι από την αρχή και ξανά πάλι. Έχω γίνει ένα ευπαθές ραντάρ μνήμης γνήσιας και μνήμης παραποιημένης. Η μνήμη είναι ελαστική, ανθεκτική σα λάστιχο. Κάνει πως υποχωρεί και σβήνει, προχωρείς εύπιστος κι ύστερα σου εκσφενδονίζεται βίαια και σου τσακίζει τα μούτρα. 
Οι ταχυδακτυλουργίες της μνήμης μου είναι δαιμονικές. Με αχρηστεύουν με εξευτελίζουν. Συνεργάζεται με τους χειρότερους πόθους μου και μαγειρεύουν υλικά απ' το παρελθόν μου με παραισθησιογόνα βοτάνια. Φοβάμαι. 

(αποσπάσματα από "Η μοναξιά είναι από χώμα" της Μ. Βαμβουνάκη, εκδόσεις Φιλιππότη)

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Το Όγδοο

Σήμερα είπα ότι θα κοιμηθώ νωρίς. Έχει ξεφτιλιστεί πλέον το ζήτημα του ύπνου. Αλλά από όταν άρχισα ακόμη τις πρώτες μου αγρυπνίες, ευλαβικά παρέα με το pc μου, με μουσική και δεύτερο συνδυασμό κάθε φορά και κάτι άλλο, το πίστευα ειλικρινά, ότι οι πιο παραγωγικές ώρες έκφρασης είναι αυτές. Και δεν αναφέρομαι (α) στις περιπτώσεις που υπάρχει έξοδος νωρίτερα (β) στις περιπτώσεις που έχει καταναλωθεί αλκοόλ (γ) στις περιπτώσεις που περνάς αυτές τις ώρες με την παρέα λιώνοντας σε ανούσιες μεν ενδιαφέρουσες δε συζητήσεις. Όχι, εγώ μιλάω αποκλειστικά για τις ώρες εκείνες, αργά, που έχεις περάσει πολύ ώρα μαζί με τον εαυτό σου ήδη και πρέπει κάτι να κάνεις, κάπου να μιλήσεις. Τις τελευταίες μέρες οι ώρες με τον εαυτό μου έχουν αυξηθεί. Και όπως και όταν περνάς πολλή ώρα με ένα άτομο συνέχεια κουράζεσαι, έτσι και με τον εαυτό σου. Κάποια στιγμή σου σπάει τα νεύρα. 
Είχαμε πάει στα public πριν κάτι μέρες, αρκετές μέρες που μπορεί αν είναι και εβδομάδες τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, και η Π. βρήκε τον εξής στίχο σε ένα βιβλίο "Τα όνειρα βλέπεις είναι σαν τα φιλμ της μηχανής, πιάνουν φως και καίγονται". Ξέχασα να πω ότι είχαμε πάει εκεί ψάχνοντας ποιήματα, για μια εκδήλωση που θα γινόταν για την παγκόσμια ημέρα ποίησης. Αλλά ίσως αυτά να είναι άχρηστες λεπτομέρειες. Τον βρήκα αυτό τον στίχο πριν λίγο πρόχειρα γραμμένο στο τετράδιό μου. Και δεν μπόρεσα να μην το συνδυάσω με όσα συζητούσα νωρίτερα. Γιατί, μερικές φορές με παίρνει από κάτω το ξέρω, μερικές φορές γκρινιάζω και σε φρενάρω απότομα. Αλλά είναι μια νέου τύπου γκρίνια αυτή. Πρέπει να στο ξεκαθαρίσω και εσύ να μάθεις να την αναγνωρίζεις. Είναι η γκρίνια του μου λείπεις και θέλω να σε δω. Είναι η γκρίνια του ας ήμασταν μαζί και όλα αυτά που έχω να κάνω θα ήταν λίγα και απλά. 
Είναι αυτά τα χαζά σχόλια όταν λες σε κάποιο ότι ναι έχεις σχέση και όχι δεν είναι εδώ. Όχι δεν είναι ότι δε βγήκε σήμερα, απλά μένει αλλού. Πού αλλού; Αρκετά μακριά αλλού. Και μετά αρχίζουν οι φιλοσοφίες, τα σχόλια και οι προσωπικές δραματικές εμπειρίες του καθενός, ή απλά σταματάει η συζήτηση εκεί, ο καθένας το βουλώνει για το δικό του λόγο. Βλέπεις πάλι με γκρίνια γράφω, γεμάτη αρνητικότητα. 
Ξεκίνησα ωστόσο να γράφω για τα όνειρα, που καίγονται όταν φτάνουν κοντά στο να τα ζήσεις. Το τηλέφωνο βρήκε κατάλληλη στιγμή για να χτυπήσει. Χάνω που χάνω τον ειρμό των σκέψεών μου τώρα πελάγωσα τελείως. Ήθελα να καταλήξω στο ότι δεν μπορώ να σκέφτομαι για τρεις βδομάδες μετά, για ένα μήνα μετά τι θα κάνουμε, γιατί φοβάμαι ότι κάπου θα στραβώσουν στην πραγματικότητα. Όταν τα χτίζεις εξάλλου στο μυαλό σου κάπως μετά δεν αφήνεις να πράγματα απλά να κυλήσουν, πιέζεσαι να πάνε έτσι όπως ονειρευόσουν. Δεν ξέρω αν κατάφερα να βγει νόημα από τα λεγόμενά μου αλλά αυτό που ήθελα να σου πω είναι ότι αυτή τη στιγμή: 

Having a Coke with you
is even more fun than going to San Sebastian, Irún, Hendaye, Biarritz, Bayonne 
or being sick to my stomach on the Travesera de Gracia in Barcelona 
partly because in your orange shirt you look like a better happier St. Sebastian 
partly because of my love for you, partly because of your love for yoghurt 
partly because of the fluoresent orange tulips around the birches 
partly because of the secrecy our smiles take on before people and statuary 
it is hard to believe when I'm with you that there can be anything as still 
as solemn as unpleasantly definitive as statuary when right in front of it 
in the warm New York 4 o'clock light we are drifting back and forth 
between each other like a tree breathing through its spectacles 


and the portrait show seems to have no faces in it at all, just paint 

you suddenly wonder why in the world anyone ever did them 

I look 

at you and I would rather look at you than all the portraits in the world 

except possibly for the Polish Rider occasionally and anyway it's in the Frick 
which thank heavens you haven't gone to yet so we can go together the first time 
and the fact that you move so beautifully more or less takes care of Futurism 
just as at home I never think of the Nude Descending a Staircase or 
at a rehearsal a single drawing of Leonardo or Michelangelo that used to wow me 
and what good does all the research of the Impressionists do them 
when they never got the right person to stand near the tree when the sun sank 

or for that matter Marino Marini when he didn't pick the rider as carefully 
as the horse 
it seems they were all cheated of some marvellous experience 
which is not going to go wasted on me which is why I am telling you about it 


-Frank O'Hara
:) 

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

Το Έβδομο

Είμ' εδώ 
Αγιασμός και ομπρέλα των δακρύων σου
Λάλημα εφτά πουλιών


Είμ' εδώ για σένα
Πόντος στο βήμα σου
Μικρόφωνο στο μετάξι της φωνής σου
Προσκέφαλο το κλάμα σου να γείρει 
Θησέας στο λαβύρινθο σου να χαθώ


Είμ' εδώ
Ανθρακωρύχος όπου σκάβει ο νους σου
Νησί σε κάθε σου ναυάγιο
Παλτό και καλυμμαύκι σε κάθε χιονισμένο μοναστήρι όπου κλείνεσαι
Δρεπάνι σε κάθε πόλεμο που ανοίγεις
Θήραμα όταν εχθρό δε βρίσκεις


Είμ' εδώ
Στην είσοδο, στην έξοδο, μες στις ρωγμές
που χάνεσαι 
Και σ' όποιους διαδρόμους
Τσακισμένο καράβι θα βρεθείς. 


Παγκόσμιος πρωταθλητής 
Εγώ είμαι
Χρόνια τώρα
Μέρα και νύχτα
Τον καημό σου σηκώνω. 

Γιάννης Καλπούζος, από τη συλλογή: "Έρωτας νυν και αεί" 

Παγκόσμιος πρωταθλητής εγώ. Τα βάρη όλων σας σηκώνω. Και πρωταθλητές και εσείς που πραγματικά με αγαπάτε και κουβαλάτε στη σκέψη σας τα δικά μου. Αγάπη νυν και αεί λοιπόν...

Καλό Βράδυ