To Πεντηκοστό Τέταρτο

Είχα πει θα κοιμηθώ νωρίς, αλλά είναι αυτό το κομμάτι που έχει κολλήσει στις σκέψεις μου. Και έκανα το λάθος να ανοίξω τον υπολογιστή να το ακούσω. Η μία φορά και μετά ύπνος, έγινε δύο, τρεις,και πάει λέγοντας. Έγινε τελικά και άλλα κομμάτια. Αλλά αυτή είναι η τελευταία φορά για σήμερα. Ίσως η προτελευταία. Απλά ξέρεις τι φταίει; Φταίει εκείνο το σημείο, στο 2.24 και μετά, που σε σκαλώνει άσχημα. Σε κάνει να εύχεσαι να μπορούσες να βγάλεις όσα νιώθεις με μια τέτοια φωνή, που τα φωνάζει όλα, γλυκά και επιθετικά, ίσα ίσα για να σε πονέσει. 

Καληνυχτώ σας με Mumford & Sons.

[*Mumford & Sons- Broken Crown-BABEL] 

Το Πεντηκοστό Τρίτο

Ας αρχίσουμε με ένα βασικό δεδομένο. Αϋπνίες. 

Θυμάμαι κάποια στιγμή που μου έλεγες ότι δεν σε παίρνει ο ύπνος τα βράδια και ότι σκέφτεσαι να αρχίσεις να μετράς προβατάκια. Την επόμενη μέρα μου είπες ότι το πείραμα πέτυχε. Κοιμήθηκες πριν φτάσεις καν στα πενήντα. Και πιάνω τον εαυτό μου τώρα να υπολογίζει μήπως πετύχει και σε εμένα το κόλπο. Αλλά ποτέ δεν το κατάλαβα πώς το κάνεις. Εγώ κλείνω τα μάτια και εμφανίζονται τετράγωνα που αυξομειώνονται με διαφορετική ταχύτητα κάθε δευτερόλεπτο. Κλείνω τα μάτια και βρίσκομαι σε λίμνες γεμάτες χέρια από άγνωστα κορμιά γύρω μου, να κολυμπάνε όσο πιο γρήγορα μπορούν, να φύγουν από τα βρωμερά νερά τους.

Και πιάνω τον εαυτό μου να σε σκέφτεται, χωμένη μέσα στα φουσκωτά και αφράτα προβατάκια σου, αυτά τα άθλια, να κάνουν παρέλαση μπροστά σου,  να πηδάνε πάνω από το πάπλωμά σου. 

Το Πεντηκοστό Δεύτερο

Ποιο είναι το νόημα να αναπνέεις μόνο ψέμματα;

Βουλιάζεις σε ωκεανούς και ανοίγεις το στόμα να βγουν φουσκωτές φυσαλίδες οξυγόνου στην επιφάνεια. Τελευταία σημεία ζωής.

Και δε θέλω να μιλήσω για τίποτα συγκεκριμένο γιατί ποτέ τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο,

είναι δεσμοί πιασμένοι χέρι χέρι να χορεύουν στο κεφάλι σου μέσα. 

Αφήνεσαι στο σκοτάδι λοιπόν και παραπατάς μέχρι να βρεις κάτι να πιαστείς. 

Και οι άνθρωποι τολμούν να μιλούν ακόμη για ηλιοβασιλέματα και ανατολές. 

Για τον εαυτό τους, τα δικά τους σκοτάδια, τα φώτα που εμφανίστηκαν ξαφνικά και τους τύφλωσαν.

Μήπως θα ήθελες να μιλήσουμε για την ομορφιά; 

Αλλά εκείνη την ειλικρινή ομορφιά που αναγνωρίζεται από όλους και όλοι τυφλά και κρυφά τη ζηλεύουν και αναζητούν να την προδώσουν.  

Όχι, θα μιλήσουμε για την ομορφιά των δακρύων. Γυαλιστερά να γλιστρούν στα μάγουλα. 

Με την ιδιαίτερη αλμυρή τους γεύση να φτάνουν στα χείλη. Για το πως κοσμούν τα βλέφαρα και κοκκινίζουν τα μάτια.

Μάτια υγρά να ξεσπούν έτσι απροκάλυπτα. 

It's all in your head.

Το Πεντηκοστό Πρώτο

Κάτι τέτοιο σε κάνει να νιώθεις λίγο καλύτερα. Να μη σκέφτεσαι τα βλέμματα και τα σχόλια όσων περνάνε και σε βλέπουν να χορεύεις στη μέση του δρόμου, ή στο κέντρο του πανεπιστημίου. Μόλις νιώσεις τη μουσική, που δεν υπάρχει, να περνάει μέσα σου τα ξεχνάς όλα. Απλά πρέπει να καταφέρεις να φτάσεις σε Εκείνο το σημείο. Και είναι μεγαλύτερη η απόλαυση, όταν ο χορός φεύγει από τα θέατρα και τις αίθουσες των σχολών και περνάει στα πάρκα, σε παρατημένα κτήρια, σε εργοστάσια, εκεί που σκάει η πιο κοντινή θάλασσα. Όταν τα πόδια σου παίρνουν δύναμη από το έδαφος και όχι από το ξύλινο πάτωμα. 

Το Πεντηκοστό

The real thing.

Στην αναμονή.

Περίμενε μια κίνηση της. Ένα τηλέφωνο, ένα σχόλιο, κάτι. Αλλά όταν τελικά έκανε κάτι, οτιδήποτε, τα λόγια της του φαίνονταν λειψά. Χωρίς το νόημα που περίμενε. Ότι και να έλεγε, αυτό το μεταξύ τους το αστείο, ήταν λίγο. Όλα ήταν γεμάτα κενά, φούσκες που έσκαγαν στο επόμενο λεπτό. 

Γυρίζοντας σπίτι το βράδυ άνοιξε τον υπολογιστή, έτσι ανούσια, χωρίς λόγο και αιτία, απλά να βάλει λίγη μουσική για παρέα. Και ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά του, να τον κοιτάει μέσα στα μάτια. Με μαλλιά βρεγμένα από τη θάλασσα και αλάτια στις βλεφαρίδες. Γέλια, αγκαλιές με γνωστούς και άγνωστους φίλους της. Όλα στο μυαλό του φούσκωναν τα σενάρια που προσπαθούσε να αποφύγει. Ώσπου εμφανίστηκε αυτό. Το βραχιολάκι εκείνο, το αυτοσχέδιο, που της είχε δώσει, στον καρπό της. Όλες οι φωτογραφίες διαφορετικές και αυτό εκεί σταθερό. Έγειρε στην πολυθρόνα του. Τι στο καλό σημαίνει πάλι αυτό; Αλλά ήταν οι σκέψεις τώρα διαφορετικές, γεμάτες αισιοδοξία για πράγματα που δεν ήξερε καν αν ίσχυαν. 

Είναι κουραστικό όλο αυτό, τα μικρά σημάδια που προσπαθείς να αναλύσεις. Να βρεις τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις, από τα τραγούδια, τα χαμόγελα τις φωτογραφίες, τα σχόλια. Είναι κουραστικό.Και κάποια στιγμή φωνάζεις στον εαυτό σου, ότι τέρμα, δε θα ασχοληθείς άλλο με όλα αυτά. Και το εννοείς. Και καλά... 

Φυσικά μπορείς να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου. Αλλά για λίγο, πολύ λίγο. Το παιχνίδι της ανάλυσης αυτής ποτέ δεν τελειώνει.  Πάντα έχεις να προσθέσεις ένα στοιχείο που προηγουμένως είχες προσπεράσεις. Συνεχίζεις να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, κάθε φορά και από λίγο. 

Μπορεί να μη σου αρέσουν αυτά που σου λέω. Αλλά σίγουρα και εσύ θα έχεις κουραστεί από παρόμοιες καταστάσεις. Η αλήθεια είναι ότι και εγώ αδυνατώ να βρω εξηγήσεις στα σημάδια που πιάνουν οι δικές μου κεραίες. Αλλά αυτό που μπορώ να πω πλέον είναι ότι οι εξηγήσεις πρέπει να έρχονται κατευθείαν από το πρόσωπο που θέλεις να τις ακούσεις. Κάποια πράγματα πρέπει να τα ακούσεις έτσι όπως είναι και να σταματήσεις τις αυτοσχέδιες υποθέσεις. Αυτό. 

Το Τεσσαρακοστό Ένατο

-Να χαίρεσαι τον ήλιο που ανατέλλει φίλε,
και να μη σκέφτεσαι την ώρα της δύσης.

Sunrise-Sunset (Bright Eyes,Album: Fevers and Mirrors):

http://www.youtube.com/watch?v=jJR1AHFeykU

Καληνυχτώ σας.

Το Τεσσαρακοστό Όγδοο

(Ok?)

Make no mistake I don't do anything for free

I keep my enemies closer than my mirror ever gets to me

And if you think that there is shelter in this attitude

Wait til you feel the warmth of my gratitude.

One, I get the feeling that it's two against one.

I'm already fighting me, so what's another one? The mirror is a trigger and your mouth's a gun.

Lucky for me, I'm not the only one.

And if it looks to me like you in your reflection

Plan to add your own fight to this dimension.

Then tell it that this ain't no free-for-all to see,

There's only three

It's just you and me against me

One, I get the feeling that it's two against one.

I'm already fighting me, so what's another one? 

The mirror is a trigger and your mouth's a gun.

lucky for me, I'm not the only one.

Lucky for me, I'm not the only one.

And if your foot's on to sick a thousand "yes men"

Brand or brake into the middle 
of this little plan...

Then there's your plan to hear me say,

That I won't play around the way, anyway

I plan to plan around them.

*Danger mouse & Daniele Luppi (feat. Jack White)-TWO AGAINST ONE-Album:Rome (2011)

http://www.youtube.com/watch?v=8UibsjY5K-c