To Διακοσιοστό Δέκατο Έκτο

Ούτε όνομα, ούτε ιδιότητα, καμιά διεύθυνση, κανένα νούμερο τηλεφώνου. Απλά Κουρασμένος. Άφησα τα πόδια μου να βυθίζονται μέσα στο νερό και οι άκρες από τα δάχτυλά μου ακούμπησαν στην άμμο. Ένιωσα τους άπειρους κόκκους της να απλώνονται γύρω τους. Το νερό με την αλμύρα του το ένιωθα στα χείλη μου. Πήρα μια βαθιά αναπνοή. Και ισορρόπησα εκεί, ανάμεσα στον ουρανό και στη θάλασσα. Εκπνοή και βυθίστηκα. Όχι αμέσως. Η θάλασσα δε βιαζόταν να με πάρει μέσα της. Και μέσα στη γαλήνη εκείνης της στιγμής και στη θολούρα της αλμύρας τους είδα όλους τους Κουρασμένους του τόπου να βυθίζονται και να ηρεμούν μόνο για λίγο. 

Το Διακοσιοστό Δέκατο Πέμπτο

Κρατήσου πολύ καλά από της φύσης τον πλανεμένο ίσκιο. Μην ξεφύγεις και χάσεις χρόνο και μονοπάτι. Λες και έχει διαφορά. Από μια μάνα με πόνο γεννήθηκες. Από στιγμή επιθυμίας δημιουργήθηκες. Και μεγάλωσες και σε κοιτώ στις φωτογραφίες. Σε φαντάζομαι να χορεύεις. Ποτέ στην πραγματικότητα. Είσαι κάτι ξένο και μακρινό. Απέχθεια και πόνος για σένα που άλλαξες χωρίς να μου εξηγήσεις το γιατί. Κυρίως: Χωρίς να με πάρεις μαζί σου. H μάνα σου άρρωστη και εσύ να δακρύζεις μόνο στα κρυφά. Ξεκίνησες να τρέχεις με τα τραίνα και τα αεροπλάνα. Μόνο να είσαι μακριά. Κλείνω τα μάτια και σε βλέπω. Σαν καρέ, σαν φωτογραφίες που δεν τράβηξα ποτέ γιατί παρασύρθηκα στη στιγμή και δεν πάτησα το κλικ. Έρχεσαι στα όνειρα μου και εκεί χείμαρρος όσα θέλω να πω. Στις συναντήσεις δε βγαίνει κουβέντα αληθινή. Έπαψες πια να με κοιτάς στα μάτια. Δε σε νοιάζει που δεν είμαι εκεί. Εδώ στη μοναξιά δίπλα στη θάλασσα.  

Το Διακοσιοστό Δέκατο Τέταρτο

Κοίταξε τη μικρή κουκκίδα. Αυτό είναι το σπίτι μας. Αυτοί είμαστε εμείς. Εκεί πατούν όσοι αγαπάς και όσοι γνωρίζεις, όλοι όσοι έχεις ακούσει, κάθε ανθρώπινη ύπαρξη που έχει υπάρξει. Κάθε χαρά και πόνος, χιλιάδες θρησκείες, ιδεολογίες, οικονομικές θεωρίες, κάθε κυνηγός και κάθε συλλέκτης,οι ήρωες και οι δειλοί, δημιουργοί και καταστροφείς του πολιτισμού, όλοι οι βασιλείς και οι φτωχοί, κάθε νεαρό ερωτευμένο ζευγάρι, κάθε μητέρα και πατέρας, το αγαπημένο τους παιδί, εφευρέτες και εξερευνητές, δάσκαλοι, όλοι οι διάσημοι και άσημοι, κάθε άγιος και κάθε αμαρτωλός στην ιστορία τους είδους μας έζησε σε αυτό το μικρό μόριο σκόνης που αιωρείται πάνω σε μια ηλιαχτίδα.

Υπήρξε ως μικρή σκηνή σε μια τεράστια κοσμική αρένα. Και σκέψου τις ατελείωτες ωμότητες από τους κατοίκους της μιας γωνιάς της σε κάποιου άλλου τα μέρη. Πόσο συχνές οι παρεξηγήσεις τους και πόσο πρόθυμοι να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον. Πόσο ένθερμο και ζωντανό το μίσος τους. Τα ποτάμια αίμα που χύθηκαν από όλους αυτούς τους στρατηγούς και αυτοκράτορες για τη στιγμή της δόξας και του θριάμβου σε αυτή την μικρή τελεία επάνω, για ένα μόνο κλάσμα του δευτερολέπτου.

Σημασία μόνο έχει η μεγάλη μας αυταπάτη για την προνομιακή μας θέση στο Σύμπαν, που δημιουργηθήκαμε σε αυτό το σημείο με το χλωμό φως. Ο πλανήτης μας είναι μια μοναχική κουκκίδα τυλιγμένη στο κοσμικό σκοτάδι. Στο σκοτάδι μας, σε όλη αυτή την απεραντοσύνη, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η βοήθεια θα έρθει από αλλού για να μας σώσει από τους εαυτούς μας.

The Pale Blue Dot-Cart Sagan

To Διακοσιοστό Δέκατο Τρίτο

Θα 'ρθούν άραγε βροχές να μας ξεπλύνουν από τη βρωμιά μας; Να μας ρίξουν στη γη να θυμηθούμε τη μυρωδιά της καταγωγής μας; Να πέσει ομίχλη χαμηλά να χαθεί το χάος το τριγύρω. Κι αυτός ο ήχος της ψιχάλας,ο μουρμουρητός να μας καθησυχάσει επιτέλους. Θα 'ρθει εκείνη η στιγμή που θα ζωντανέψει της ουτοπίας το άπιαστο. Και θα ραγίσει η γη και θα βροντήξουν τα δέντρα και θα ουρλιάξουν τα ζωντανά του κόσμου όλου. Και κανείς δε θα μάθει για τη φωτιά που ανάψαμε στα ίδια μας τα χέρια.Δε θα ειπωθεί πώς μάθαμε και συνηθίσαμε να τρώμε τα παιδιά μας. Κανείς ξανά δε θα νοιαστεί να σε πιάσει από το λαιμό και να σου κλέψει της ελευθερίας τον αέρα. Έκρηξη ήδη στον ουρανό, τα αστέρια να τα πάρουμε για όπλα. 

To Διακοσιοστό Δωδέκατο

Έχω την εικόνα σου χωρίς να σε έχω δει.
Εκεί στα πλήκτρα μπροστά. Με το τασάκι γεμάτο λίγο παραδίπλα.
Έχω την εικόνα σου να την αγαπώ, κρυμμένο φυλαχτό. Έχω την εικόνα σου να νιώθω ασφαλής.
Δε χαμογελάς, αλλά γνωρίζω ότι τα χαμόγελά σου δεν τα σκορπάς. Τα κρατάς για στιγμές που αξίζουν τα μάτια να λάμψουν.
Εικόνα ασπρόμαυρη και το πρόσωπό σου σκυμμένο μπροστά. Δε βλέπω μάτια μόνο θολή φιγούρα.
Και τη στιγμή που κατάλαβα ότι δεν ήσουν εσύ σηκώθηκες και υποκλίθηκες μπροστά.
Δεν ήσουν εσύ, δεν ήσουν εσύ, κι ας έμοιαζε αυτή η φωνή
δεν ήσουν εσύ και εξαφανίστηκε η εικόνα στη στιγμή και φτύνω τις λέξεις αυτές
δε μιλώ εγώ
σίγουρα όχι εγώ.

~Φωτογραφία του Adam Goldberg 

Το Διακοσιοστό Ενδέκατο

Μια ιστορία που δε θα διαρκέσει πολύ: ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Όχι μπροστά σε πόρτες, ούτε σε συνωστισμένο μπαρ, όχι σε λεωφορεία περιμένοντας ταξίδια να ξεκινήσουν, ούτε σε κρεβάτι ξέστρωτο με σεντόνια τσαλακωμένα. Είναι μπροστά σε φόντο άχρωμο και χωρίς νόημα στις λεπτομέρειες του. Φόντο η πραγματικότητα να εξουθενώνει τα ρομαντικά ένστικτα, χρόνια που πέρασαν. Ένα αγόρι, όχι πλέον αγόρι, και ένα κορίτσι, που αφέθηκε να ξεχάσει πως πλέον δεν είναι, όρθιοι ή και όχι. Δεν είμαι μόνο αυτό που αγαπάς ψελλίζει, ίσως τελικά είμαι μόνο αυτό συνειδητοποιεί. Και ξεκίνησαν.

Το Διακοσιοστό Δέκατο

Κι αν υπάρχει κάποιος που φθονεί την ευτυχία είναι πρώτος αυτός που ζει μέσα σε αυτή
καλλιεργεί τις παγίδες και πέφτει
κάθε φορά γνωρίζει και αναμένει το τέλος
πληγωμένος κατηγορεί τους άλλους έπειτα
μόνο μια φορά παραδίνεται απόλυτα σε αυτή
και η ανάμνησή της δίνει πνοή και θάνατο στις επόμενες
δεν είναι ποίημα οι προτάσεις αυτές αλλά μονόλογος σταματημένος για ανάσες.