To Εκατοστό Τεσσαρακοστό Δεύτερο

μωρό μου δεν σε καταλαβαίνω
γι' αυτό θέλω να πεθάνεις
αλλά πρώτα ας χορέψουμε λίγο
χωρίς να μ' αγγίζεις
γιατί αηδιάζω
μόνο τα πόδια μας να κοπανάμε με δύναμη στο πάτωμα
να σηκώσουμε την γειτονιά στο πόδι
λίγο πριν πεθάνουμε
υπήρξαμε κι εμείς
υπήρξαμε κι εδώ
και κοπανάγαμε τα πόδια μας χορεύοντας
μέχρι να πεθάνουμε

πόσα γενέθλια περάσαμε;
πόσα μπάνια κάναμε όσο ο κόσμος καιγόταν έξω;
βλέπω τον κόσμο απ' τις σχισμές στα πατζούρια
ο κόσμος δεν ξέρει ότι κρυβόμαστε εδώ
και δεν βγαίνουμε ούτε για να φάμε

To Το Εκατοστό Τεσσαρακοστό Πρώτο

Το Εκατοστό Τεσσαρακοστό

Σχεδόν τίποτα.

Σχεδόν καλά.

Σχεδόν μαζί. 

Σχεδόν οριστικά. 

Σχεδόν ανέπαφα.

Σχεδόν επιφανειακά. 

Σχεδόν μηχανικά. 

Σχεδόν αθώος. 

Σχεδόν μετανιωμένος.

Σχεδόν αποφασισμένος.

Σχεδόν ηλίθιος. 

Σ' αυτή τη λέξη, την πονηρή, ναυάγησε ολόκληρη η ζωή σου. 

Τι κρίμα. 

Και ήταν, σχεδόν, δυο βήματα η στεριά. 

Aλκυόνη Παπαδάκη

Το Εκατοστό Τριακοστό Ένατο

Το παγκάκι που βρυχάται

Λιγόστεψαν τα παγκάκια για τους ερωτευμένους και τους ονειροπόλους ποιητές σε αυτή την πόλη. Δεν βρίσκουν τόπο να σταθούν πια οι στίχοι και οι όρκοι. Απόκληροι και άστεγοι, πένητες και φυγάδες κατέλαβαν τις θέσεις στάθμευσης των μοσχαναθρεμμένων οπισθίων μας. Εκεί που κάποτε χαράζαμε καρδιές κι ονόματα τώρα κάποιος ανέστιος κοιμάται. Εκεί που κάποτε ανταμώναμε τον έρωτα τώρα κάποιος την πείνα βάζει προσκεφάλι. Κατειλημμένα τα παγκάκια μας από περιττές υπάρξεις που κάθε φορά που σηκώνονται αφήνουν πίσω τους μια ενοχλητική ιστορία για να καθίσει επάνω τους ο επόμενος. Μια ιστορία γεμάτη αγκάθια που τσιμπάνε και ματώνουν σε ένα παγκάκι που βρυχάται.

Κάτσε και μάτωσε. Κάτσε πάνω στους εφιάλτες και αφουγκράσου. Πάρε τον βρυχηθμό και κάνε τον στίχο. Χάραξέ τον πάνω στο παγκάκι για να τον βρει ο επόμενος. Κι εγώ σε αυτή την ποίηση θα υποκλιθώ και όχι στα βραβεία σου. Εκεί σε θέλω. Σε ένα παγκάκι που βρυχάται.

> http://tillwestopdreaming.tumblr.com/post/50108882145

Το Εκατοστό Τριακοστό Όγδοο

Piter Ustinov

Το Εκατοστό Τριακοστό Έβδομο

At night, she sleeps, 

A cradle rocking next to her

In perfect time with her heart beat

With you I've had, the greatest of times

With you I've reached, the greatest of heights

Music is like air to me and I just want to help you breathe

Το Εκατοστό Τριακοστό Έκτο

Ξάπλωσα για λίγο στο γρασίδι με τις μαργαρίτες. Και φορούσες ξεβαμμένα από τον ήλιο ρούχα. Τσαλακωμένα να μου δείχνουν τις κινήσεις του κορμιού σου. Ταξιδέψαμε για λίγο στα σύννεφα από πάνω μας. Και ήταν όμορφα. Πολύ. 

Άνοιξες την μπύρα και πετάχτηκε το καπάκι, εκεί δίπλα. Αν πάω, ακόμη εκεί θα είναι, θα μας περιμένει να το μαζέψουμε.

Φορούσα τρία δαχτυλίδια και γυάλιζαν στο φως. Και έκαναν σχήματα πάνω μας. Και ξέρεις και τι άλλο; Έγιναν πουλιά για λίγο τα χέρια μου. Δεν ξέρω αν το είδες. Έπεφταν οι σκιές τους στο πρόσωπό σου, να σε ακουμπήσουν. Έστω κι έτσι. Και πήρα και έπλεξα στεφάνι να φορέσω. Και μπλέχτηκαν οι μαργαρίτες στα μαλλιά και στο μαντήλι. 

Και όλα ήταν εντάξει.

Και όλα ήταν καλά.

Και όλα έλαμπαν.

Και στα μάτια μας μπροστά σχηματίστηκαν κύκλοι χρωματιστοί.

Μεθύσαμε στο γρασίδι.Με λέξεις και με ήλιο.